Interview John Landis (regie/scenario An American Werewolf in London)

John_landisNaar aanleiding van de nakende Blu-ray release van de horrorklassieker An American Werewolf in London (1981) kreeg ondergetekende de kans om beroemd filmmaker John Landis (Tranding Places, Michael Jackson’s Thriller, Beverly Hills Cop III) aan de (hoek)tand te voelen. Een vlot en vooral enthousiast gesprek volgde, over het maken van één van de beste en meest geliefde weerwolffilms aller tijden. Beware the moon!

An American Werewolf in London zal bijna zijn dertigste verjaardag vieren. Wat is volgens jou de blijvende aantrekkingskracht van de film?
Het is algemeen gezien een prima film en goede films zijn tijdloos. James Whale’s Frankenstein (1931) en Lon Chaney’s The Phantom of the Opera (1925) zijn ondertussen elk al bijna meer dan tachtig jaar geleden uitgebracht en men praat er nog steeds over. Ik denk gewoon dat wanneer een film werkt, die altijd zal werken. Ook over tweehonderd jaar!

Was je er tijdens het maken van de film van bewust dat deze zou uitgroeien tot een klassieker in het horrorgenre?
Tuurlijk niet en zoiets komt altijd als een verrassing. Ik besef overigens dat ik enorm veel geluk heb gehad in mijn carrière. Want veel films die ik gemaakt heb zoals Animal House, The Blues Brothers, Trading Places, Three Amigos! en Coming to America hebben een ongelofelijk leven gehad. Zelfs onnozele films van me zoals Spies Like Us gaan de dag van vandaag nog over de tong en dat verbaast me vaak wel.

Hoe is An American Werewolf in London eigenlijk tot stand gekomen?
Ik schrijf het scenario eigenlijk al in 1969. Ik was toen achtien jaar en vertoefde als een manusje van alles op de set van Kelly’s Heroes in Joegoslavië. Maar mensen vonden het maar vreemd en ik kreeg telkens maar twee reactie’s: Het was te gruwelijk om grappig te zijn of te grappig om horror te zijn. Dat probleem heb je de dag van vandaag overigens nog steeds dat studiobazen films altijd in een vakje willen kunnen stoppen, zodat het publiek er zich snel mee kan verbonden voelen. Dus wanneer je diverse genres door elkaar klutst, dan worden ze in Hollywood al erg zenuwachtig! (lacht) Dat is ook de reden dat ik An American Werewolf in London zo laat maakte, net omdat ik dan pas ‘mocht’ door het enorme succes van The Kentucky Fried Movie, Animal House en uiteraard The Blues Brothers.

De make-up van Rick Baker won een Oscar en is zelfs vandaag nog even legendarisch. Denk je niet dat de beeldscherpte van de Blu-ray wat van deze magie zal wegnemen?
Dat was zeker en vast iets waar ik me bezorgd om maakte, want overdreven scherpte en te steriel beeld haalt een film soms echt onderuit. Voor de Blu-ray van Animal House heb ik zelfs specifiek gevraagd om de filmgrain er terug in te stoppen. Maar wat betreft An American Werewolf in London zorgt het hoge contrast en de scherpte er zelfs voor dat de effecten van Rick Baker er nog beter uitzien! Je ziet nu al het verbluffende detail van zijn werk en veel scènes zijn zelfs wat schokkender op Blu-ray! (lacht)

american_werewolf_in_london

Over Rick Baker en speciale effecten gesproken: Tegenwoordig lijkt iedereen enkel maar gebruik te maken van CGI-effecten. Wat denk je van deze evolutie?
Dat is zonder twijfel een fout, maar het is ook omdat computer-effecten nog relatief nieuw zijn. Bij nieuwe techniek springt iedereen er tegelijk op en gebruikt men het veelvuldig, maar het is in essentie niet meer dan een middel om films te maken zoals het destijds ging met kleur en geluid. Of neem nu de hele digitale evolutie? Maar aan de basis is een film maken nog steeds het schieten van beelden en je gaat automatisch mee. Als ik American Werewolf vandaag zou maken zou ik uiteraard make-up gebruiken, maar ik zou denk ik ook wel gebruik maken van computer-effecten.

Het gerucht doet de ronde dat Dimension Films de remake-rechten gekocht hebben van An American Werewolf in London. Zal je betrokken zijn bij deze herwerking en wat denk je van alle remakes die onze bioscopen bereiken?
De enige betrokkenheid die ik zal hebben bij de remake is dat men mij een dikke cheque zal opsturen! (lacht) Er zijn al mensen op me toegestapt die me vroegen waarom ik toch de remake-rechten verkocht heb, maar ik heb een hongerig gezin. (lacht) Ik snap soms overig niet waarom iedereen zo moeilijk doet over de vele remakes. Het is toch niet zo dat het origineel daardoor zal verdwijnen? Remakes en sequels zijn er overigens altijd geweest. Mensen vergeten dat een absolute Amerikaanse filmklassieker zoals A Star is Born (1954) met Judy Garland ook een remake is! The Maltese Falcon (1941) is eveneens een remake. In mijn ogen is het dan ook zeker geen slechte zaak, want de originele film blijft immers altijd de eerste. Heel soms krijg je iemand als David Cronenberg of John Carpenter aan het roer en wordt het origineel zelfs overtroffen. De originele film (The Thing from Another World, 1951) is een prima film en het staat buiten kijf dat de versie John ook een erg goede film is. Dus ik hoop oprecht dat ze er iets mooi van maken. En indien dat niet lukt, dan lijkt mijn versie alleen maar beter. Het is een ‘win-win’-situatie voor mij! (lacht)

American Werewolf was destijds een dikke hit. Waarom was je niet betrokken bij het vervolg An American Werewolf in Paris, dat zestien jaar later gemaakt werd?
Dat is een interessant verhaal. Toen ik de film maakte was het een ‘negative pickup deal’ (Een afspraak tussen een onafhankelijke producent en de filmstudio, waarin de studio akkoord gaat om een afgewerkte film aan te kopen op een afgesproken tijdstip tegen een eerder besproken prijs, n.v.d.r.) en ik deed dit met de Nederlandse maatschappij Polygram Filmed Entertainment. Ik kreeg het geld en ik maakte de film in Groot-brittannië. Diverse maatschappijen kochten de film aan voor bepaalde werelddelen, waaronder Universal Pictures voor Amerika. De ironie wil dat Polygram jaren later de boeken moest sluiten en zijn volledige cataloog doorverkocht aan Universal. Hierdoor werd American Werewolf half eigendom van deze maatschappij, want ik bezit zelf uiteraard de andere helft van de rechten. Maar de schmucks (lees: smeerlappen, n.v.d.r.) bij Polygram hadden zonder me iets te zeggen de rechten al eerder verkocht aan een Duitse filmproducent. Dus toen vele jaren later plots American Werewolf 2 aangekondigd werd viel ik compleet uit de lucht! Gelukkig hebben ze me uiteindelijk wel moeten betalen, maar toch. De waarheid is trouwens wel dat ik er door de betrokkenheid van regisseur Anthony Waller best benieuwd was naar het resultaat. Heb je Mute Witness gezien?

Dat is inderdaad een uitstekende thriller…
Inderdaad! Dus ik vond hem een geweldige filmmaker. Hij heeft een zeer goed scenario geschreven dat handelde over neo-nazi’s en skinheads in Parijs, die toeristen vermoorden en uiteindelijk weerwolven blijken te zijn. Maar toen ik uiteindelijk de afgewerkte film zag was ik zéér teleurgesteld!

WerewolfinParis

Je staat bekend om je onsterfelijke komedie-klassiekers, maar hebt overduidelijk ook een voorliefde voor horror. Vanwaar net deze twee uiteenlopende genres?
Ik hou eigenlijk van alle filmgenres. Je mag me steeds wakker maken voor westerns, musicals en oorlogsfilms. Voor alles eigenlijk! Maar filmmakers worden net als acteurs na een succesvolle film vastgeprikt op een bepaald genre. Wanneer men bij de studio’s een scenario heeft waarin zwarten staan te zingen denkt men onmiddellijk: “Kom we sturen dit naar John Landis”. (lacht) Dat is uiteraard soms wel jammer, want wil alle genres wel eens proberen en krijg hierdoor niet altijd de kans. Ik heb wel met Three Amigos! één western kunnen maken. Het was uiteraard ook een komedie, maar het was erg leuk om te doen. (lacht) Regisseur Walter Hill zei me ooit: “Als de hoge omes zouden weten hoe leuk het is om een western te maken, dan zouden ze het ons laten doen!”. Ik wil overigens nog even terugkomen op horror en komedie. Want uiteindelijk zijn er erg veel gelijkenissen. De opzet, timing en de reactie erop van het publiek is namelijk erg belangrijk bij beide. Horror krijgt overigens vaak een slechte naam, omdat het zogezegd makkelijk is om iemand te doen gruwelen. Ik hoef maar te zeggen “George W. Bush is president van Amerika”, en je maag zal bijna omdraaien van afkeer. Een dood kind is eveneens gruwelijk. Maar echt iemand absolute angst aanjagen is helemaal iets anders! Je ziet deze dagen alleen maar gratuit geweld in de zogenaamde folterpornofilms, maar je geeft geen zier om de personages en hun lot. En dat bereiken is moeilijker dan de meeste denken.

Kan je ons tenslotte een beetje meer vertellen over je nieuwe projecten?
Ik doe momenteel een film in Groot-Brittannië voor Ealing Studio’s waar ik erg opgezet over ben! De film, Burke and Hare, handelt over Burke en Hare – twee beroemde Ierse grafrovers die maar liefst achtien moorden zouden begaan hebben. Er zijn nog al films hierover gemaakt, maar het zijn dan altijd horrorfilms. Ik ga er een romantische komedie van maken! (lacht)

We kijken er naar uit mijnheer Landis! Bedankt voor uw tijd.
Bedankt!

Lees hier onze recensie van de puike Blu-ray van An American Werewolf in London.

american_werewolf_in_london1

Met veel dank aan Universal.


Warning: Undefined array key -1 in /home/public/sites/www.moviepulp.be/wp-content/plugins/gd-rating-system/d4plib/core/d4p.wpdb.php on line 345

One thought on “Interview John Landis (regie/scenario An American Werewolf in London)”

Word een deel van de MoviePulp-community. Registreer en laat een commentaar achter

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.