MoviePulp

Only God Forgives review

only god forgives posterOnly God Forgives ***1/2

Regie: Nicolas Winding Refn (Drive)

Met: Ryan Gosling, Kristin Scott Thomas, Yayaying Rhatha Phongam, Vithaya Pansringarm

Speelduur: 90′

Ga kijken als je houdt van traag voortschrijdende en bizarre koortsdromen van films met hondsbrutale opstoten van Oosters getint geweld.

Het verhaal: Julian verdient samen met zijn broer Billy de kost als drugssmokkelaar in de groezelige onderwereld van Bangkok. Wanneer zijn broer in verdachte omstandigheden op gruwelijke wijze wordt vermoord, wordt hij door zijn moeder opgezweept om de moordenaar te vinden, met alle gevolgen van dien … .

Yayaying Rhatha Phongam en Ryan Gosling in Only God Forgives

Ons verdict: Na het kritische en commerciële succes van Drive bleven rijzende superster Ryan Gosling en de eigenzinnige Deense cineast Nicolas Winding Refn (professionele) vrienden, en werkten ze opnieuw samen. De vrucht van hun arbeid, Only God Forgives, kan je nu gaan bekijken in de bioscoop. Een kleine waarschuwing is wel op zijn plaats. Deze bevreemdende prent zal niet bij iedereen in de smaak vallen. Ondergetekende zag persoonlijk enkele mensen de zaal verlaten om nooit meer terug te keren. Anders dan het gros van de films die dezer dagen in de multiplexen draaien is Only God Forgives verre van een hapklare brok entertainment. Het lijzige tempo doet de relatief korte speelduur dubbel zo lang aanvoelen, en wie niet over een sterke maag beschikt noch een gitzwart gevoel voor humor zal verbleekt wegtrekken bij de vele sadistische geweldtaferelen die met een pervers genoegen magistraal in beeld worden gebracht.

Bij Only God Forgives primeert de vorm overduidelijk over de nogal pretentieuze boodschap (zeker in vergelijking met het anorexisch mager verhaaltje, red.). Toch zagen wij zelden knapper camerawerk. En ook de acteerprestaties zijn -ondanks of misschien wel dankzij- de schaarse dialogen over de hele lijn fantastisch: met op kop Kristin Scott Thomas als een helleveeg van een bitch van een moeder, en de Thaise relevatie Vithaya Pansringarm als de met-een-kapmes-zwaaiende-en-karaoke-zingende-flik-met-stalen-kloten-van-dienst. Ik zou er mijn (groot)moeder niet meteen mee naartoe nemen, noch hoef ik Only God Forgives de eerste jaren opnieuw zien, maar het is wel een kijkervaring die je niet licht vergeet. Nicolas Winding Refn staat overigens op de shortlist van potentiële Bond-regisseurs. Of het de box-office van 007 goed zou doen is nog twijfelachtig, maar ik zou wel willen zien wat hij aanvangt met de langstlopende filmfranchise aller tijden.

Bekijk alvast een fragment uit Only God Forgives:

Over de blogger:

De blogger heeft nog geen profiel.

1 commentaar

  • Steve on 29 mei 2013 at 10:05

    Perfect verwoord Kenneth. Zelfs in Cannes zijn mensen vetrokken. OGF is simpelweg geen hedendaags entertainment, dat netjes alle voorgetekende lijntjes volgt. En dat alleen al verdient extra respect. Refn blijft mooi zijn eigenzinnige ding doen, en alles ziet er verbluffend knap uit. Plus dan het ongeziene geweld en de ge-wel-dige acteerprestaties, maken de film de moeite om zeker eens één keer te zien.

Deel mee aan de conversatie

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.