Skyfall review

Skyfall ****1/2

Regie: Sam Mendes (American Beauty)

Met: Daniel Craig, Judi Dench, Javier Bardem, Naomie Harris, Ralph Fiennes, Bérénice Marlohe, Ben Whishaw, Albert Finney

Speelduur: 140′

Ga kijken als je houdt van Casino Royale en The Dark Knight (Rises) en Inception.

Het verhaal: Na een mislukte missie wordt Bond doodverklaard. Wanneer er een lijst opduikt die alle Britse undercover agenten -waar ook ter wereld-, dreigt te ontmaskeren, moet 007 terug in actie schieten …

Ons verdict: De eerste Bondfilm die uw destijds piepjonge dienaar bewust zag -op video- moet Licence To Kill geweest zijn, een keiharde 007 (16+ in de Amerikaanse bioscopen) die duidelijk gemaakt werd in een tijdspanne toen Die Hard, Lethal Weapon en spierbundels als Stallone en Schwarzenegger heer en meester waren op het witte doek, en tevens één van de grootste flops uit de nu 50 jaar oude franchise. De James Bond van dienst, de bloedserieuze Timothy Dalton, werd niet gesmaakt, en de reeks ging de diepvries in, om midden jaren ’90 te herrijzen als een feniks uit de as met het geweldige Goldeneye, nog altijd één van de beste Bondfilms ooit, en tevens de eerste die ik in de bioscoop zag. Een paar films lang leek het alsof Pierce Brosnan de enige was die een overtuigende 007 neer kon zetten. Hij had het charisma van Connery, de humor van Moore en -waar nodig- de hardheid van Dalton. Begin jaren ’00 verscheen echter Die Another Day, een reactie op de CGI spektakels die op dat moment het meeste succes hadden aan de box-office. En geld verdienen deden de makers aan de laatste Brosnan-Bond. Eén probleem, de film werd terecht afgebrand door alle critici en met hen vele fans. Enter Daniel Craig die, met behulp van Martin Campbell (zie ook Goldeneye), schitterde in Casino Royale, en meteen het bewijs dat in de 21ste eeuw de multiplexbezoekers klaar waren voor een hardere, serieuze Bond van vlees en bloed (Dalton was zijn tijd zo’n kleine 20 jaar vooruit, red.). In Quantum of Solace, een vrij ééndimensionale wraakfilm zonder enige vorm van humor die meer leek op Bourne dan Bond, werd deze nieuwe stijl -toegegeven- iets te zwaar doorgetrokken. Tijd voor een nieuwe semi-reboot?

Dat brengt ons bij de orde van de dag, Skyfall, de 23ste (!) Bond die uitkomt op de 50ste (!) verjaardag van de legendarische filmreeks. Regisseur Sam Mendes (American Beauty, Jarhead, red.) kreeg de moeilijke opdracht om zowel de huidige serieuze trend te volgen (de onnozelheden van pakweg Roger Moore blijven gelukkig ver weg, red.) als ode te brengen aan de klassieke Bond (ondermeer Q én Moneypenny doen terug hun intrede, red.). En wat blijkt Mendes is hier wonderwel in geslaagd. De regisseur kreeg dan ook een superteam om mee te werken. De prachtige titelsong van Adele evenaart de klassieke songs van pakweg Shirley Bassey. De bestaande cast, Daniel Craig en Judi Dench, werd aangevuld met kleppers als Ralph Fiennes en Javier Bardem, en bloedmooie en getalenteerde Bondgirls als Naomie Harris en Bérénice Marlohe, die allemaal -met Bardem als über-Bondslechterik Silva op kop- fantastische personages neerzetten (zonder twijfel dé verdienste van Mendes als acteursregisseur pur sang, red.). Ook het scenario zit -na het warrige Quantum of Solace- weer verduiveld goed in elkaar. De epische touch van scriptschrijver John Logan (Gladiator) is voelbaar. Maar wat Skyfall het meest onderscheidt van zijn twee meest recente voorgangers is de cinematografische stijl van Roger Deakins die komaf maakte met de jachtige camerabewegingen en overdreven veel cuts, en erin slaagde om van daadwerkelijk elk shot een pareltje te maken die je mond doet openvallen van zoveel visuele schoonheid.

Sam Mendes (en zijn hele team) plaatsen zich met Skyfall op quasi hetzelfde niveau als die andere Britse topregisseur die erin slaagt peperdure -kinderen toegelaten- blockbusters te maken, zonder ergens toe te geven op kwaliteit en intelligentie, Christopher Nolan (The Dark Knight, Inception), en leveren zo één van de strafste Bondfilms ooit af. Enkel Casino Royale was omwille van zijn emotionele geladenheid nog een tikkeltje sterker. Skyfall is één van dé films van het jaar die gezien moet worden op het grootst mogelijke witte doek. Je moest al weg zijn!

Bekijk alvast een featurette over Skyfall en een geweldige montage van 50 jaar Bondfilms.

8 thoughts on “Skyfall review”

  1. een mooie stront in pakjes. verhaal gepikt van dark knight en andere, alleen mooie beelden maken nog geen goede film (zie avatar) de villian (als ge die al een slechterik kunt noemen) is zalig. voor mij een 1.5/5

  2. frank molnar gaf mij gelijk (hij wou zijn geld terug van kinepolis) en nog wel een pak mensen op facebook. al heel wat zinnige gesprekken gehad met nog wel mensen die de films met craig geen bond vinden maar eerder een actiefilm zonder bond gevoel. wou zien of het echt zoals iedereen beweerde een goede bond was maar ook nu vond ik er niets aan. er zijn er veel die dezelfde mening hebben als ik.

  3. 8,1 op IMDb, 92 op RT, maar Frank Molnar vond er niets aan (tja) … en zoals gezegd begin gerust een anti-Craig online praatgroep. Maar liefst op je eigen domein :)

Geef een reactie

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.