In Bruges review

Colin Farrell en Brendan Gleeson In BrugesIn Bruges****

Regie: Martin McDonagh

Met: Colin Farrell, Brendan Gleeson, Ralph Fiennes

Speelduur: 105′

Ga kijken als je houdt van Britse gangsterfilms met dat tikkeltje meer zoals Layer Cake****.

Het verhaal: Na een aanslag worden twee Londonse huurmoordenaars gedwongen zich te verschuilen in het pittoreske Brugge. Daar aangekomen ontdekken ze dat overleven op een dieet van drugs, alcohol, gefilosofeer over leven en dood en sightseeing veel moeilijker blijkt dan eerst gedacht.

Colin Farrell en Brendan Gleeson In Bruges

Ons verdict: “Slechte reclame is ook reclame”, is een kreet die vaak gehoord wordt in advertising-middens. In Bruges is het levende bewijs dat dit cliché klopt. Hoe is het anders mogelijk dat een donkere, originele Britse gangterfilm met meer intelligente dialogen dan actie zich, in vol zomerblockbusterseizoen (!), al wekenlang staande houdt in de hoogste regionen van de box office lijst? Die hard-lezers van Story, Dag Allemaal en andere ‘boekskes’ herinerren zich vast het bezoek van Colin Farrell en de rest van de filmploeg aan Brugge afgelopen winter. Wekenlang dook het ene na het andere schandaal op in de gespecialiseerde pers: “Farrell is een schaamteloze dronkelap”, “Fiennes houdt orgieën in het zwembad van zijn hotel” en meer van dat fraais. Wat er ook van zij: het heeft gewerkt. Het verre van publieksvriendelijke, In Bruges, scoort beter dan Amerikaanse mastodonten als Sex and The City en The Incredible Hulk.

Wat nog beter is, In Bruges verdient gewoon al die aandacht. Het is een ijzersterke tragikomedie die meer wijsheid in pacht heeft in de openingsminuten dan het gros van de blockbusters over de grote plas in hun volledige speelduur. De sublieme cast geniet zichtbaar van de spitsvondige dialogen vol onvergetelijke one-liners en waarachtige emotie. Farrell excelleert als een onvervaren huurmoordenaar vol twijfels over zijn carrièrekeuze, net als de moegestreden Gleeson en de heerlijk over-the-top gaande Fiennes. In Bruges zal geen sympathie opwekken bij de toeristische dienst van Brugge. De West-Vlaamse trekpleister wordt voorgesteld als een Aardse variant op het vagevuur waar niemand met een greintje gezond verstand langer dan 5 minuten wil doorbrengen. Maar laat dat de pret niet drukken. Als je kan voorbijgaan aan het feit dat er geen seconde (West-)Vlaams te horen is (zelfs niet op de achtergrond) , dat de opgevoerde Vlamingen een soort afgezwakt Allo-Allo-Engels spreken en dat er meer Belgon-moppen te horen zijn dan in de gemiddelde bus-vol-Hollanders, zal je genieten van In Bruges. Het heerlijke bewijs dat er geweldige cinema met internationale allure te maken valt op onze vaderlandse bodem.

Bekijk alvast een interviewtje met Colin Farrell op de rode loper van het Sundance-festival:

7 thoughts on “In Bruges review”

Geef een reactie

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.