Regie: Michaël R. Roskam (Rundskop)
Met: Tom Hardy, James Gandolfini, Noomie Rapace, Matthias Schoenaerts
Speelduur: 105′
Ga kijken naar het fantastisch Hollywood-debuut van ‘onze Michaël’ als je houdt van volwassen misdaadverhalen als Gone Baby Gone.
Het verhaal: Bob Saginowski werkt achter de toog van de louche bar van zijn neef Marvin. Wanneer de bar wordt overvallen wordt meegezogen in een spiraal van misdaad en geweld … .
Ons verdict: Van de overtrokken arthouse Wait Until Spring Bandini van Dominique Deruddere, over de budgetbakken softcore The Little Death van Jan Verheyen, over de remake van The Loft van Erik Van Looy -wiens US release alweer werd uitgesteld naar 2015-, echt onverdeeld succesvol zijn onze Vlaamse cineasten zelden geweest over de grote plas. Enter Michaël R. Roskam die na zijn Oscarnominatie voor Rundskop langs de grote poort binnenmocht in Hollywood en zich duidelijk weet de omringen met de juiste mensen. Het eerste resultaat van zijn Amerikaanse avonturen The Drop is meteen een pareltje dat zonder meer bij het allerbeste hoort dat wij dit jaar zagen op het witte doek. Het scenario dat werd neergepend door Dennis Lehane -wiens boeken eerder succesvol verfilmd zijn door de allergrootste A-list regisseurs (Mystic River (Eastwood), Shitter Island (Scorsese), Gone Baby Gone (Affleck) … )- is geniaal in al zijn eenvoud.
Roskam wist bovendien echte klasbakken aan te trekken om de rauwe personage van vlees en bloed vorm te geven. Tom Hardy speelt fantastisch ingetogen en bewijst eens te meer dat hij meer kan dan de domme bruut uithangen. Noomi Rapace is fragiel en sterk tegelijk. Onze eigenste Matthias Schoenaerts zet alweer een intense smeerlap neer. Maar het is toch de betreurde James Gandolfini wiens vertolking het langst op ons netvlies blijft hangen. Alhoewel hij als ‘Uncle Marv’ nogal nauw aanleunt bij Tony Soprano weet hij zich met kleine nuances te onderscheiden van de gangsterbaas die van hem een wereldster maakte. Gandolfini gaat ook met zowat alle beste one-liners lopen, die hij zoals vanouds heerlijk debiteert. Roskam toont zich hier een pure acteursregisseur maar weet tijdens de onderhuids spannende climax ook te verbazen met een paar camera-technische/montage hoogstandjes die niet zouden misstaan in een film van pakweg Brian De Palma of Martin Scorsese. Grote woorden van lof, we beseffen het, maar The Drop verdient het.
The Drop is volwassen cinema op zijn puurst, en verdient het om door zoveel mogelijk mensen gezien te worden op het witte doek, waar hij resoluut thuishoort. Je moest al in je bioscoopstoeltje zitten! En wij kijken nu al uit waarmee Roskam de volgende keer op de proppen komt.
Bekijk alvast een korte featurette over The Drop.
Eén reactie op “The Drop review”