BIFFF 2011: Interview Renny Harlin (regisseur Die Hard 2, Cliffhanger)

De organisatie van het 29se Brussels International Festival of the Fantastic Film wist dit jaar nog eens een grote vis te strikken als eregast. Niemand minder dan Renny Harlin maakt vanaf nu ook deel uit van de rijke BIFFF-geschiedenis! Op het eerste zicht is de Finse regisseur – die vooral naam en faam maakte met succesrijke actieknallers als Die Hard 2, Cliffhanger, The Long Kiss Goodnight en Deep Blue Sea – misschien een vreemde keuze om te laten rond dwalen in de Brusselse donkere krochten van horror, thriller en science-fiction. Toch vergeten velen dan dat Renny Harlin zijn carrière is begonnen met horrorfilms als Prison, Nightmare on Elm Street 4: The Dream Master en de laatste jaren vooral volbloed genrefilms aflevert à la The Covenant, Mindhunters en The Exorcist: The Beginning. Ondergetekende legde de man op de rooster over zijn succesvolle Hollywood-carrière, maar uiteraard ook over diverse controverses en de toekomst. Een verbluffend open gesprek volgde…

Wat kan je ons nog vertellen over A Nightmare on Elm Street 4?
Het was mijn derde film, maar met een budget van 5 miljoen dollar was dat al een groot project voor mij. Bovendien was het een enorme verantwoordelijkheid om deze succesvolle franchise te tackelen. Er was enorme druk, want we moesten de mensen iets nieuws voorschotelen dat ze eigenlijk al drie keer eerder gezien hadden! Ik was tegelijk erg nerveus, doch ook erg opgewonden. Ik had namelijk al heel mijn leven last van enorme nachtmerries, dus het was de kans om mijn eigen demonen te trotseren. Ik heb dan ook een boel van mijn eigen fantasieën en angsten in de film gestopt. We namen een enorme gok met die film, want ik was ervan overtuigd dat het fout zou zijn om Freddy opnieuw alleen maar angstaanjagend af te beelden. Dus ik vond dat het tijd was om van Freddy een soort van superheld te maken, die regelmatig eens een vette knipoog naar het publiek doet van “I’m back!”. Dus vanaf dan werd het voor mij een serie van spectaculaire en leuke scènes, in plaats van te pogen om hem creepy te maken. De studio was erg nerveus van deze aanpak en het was pas met de eerste testscreening dat ze gerust gesteld werden. Het aanwezige publiek was namelijk compleet gek van de film en Freddy was een beetje hun vriend geworden.

Je werd uiteraard beroemd met actiefilms zoals Die Hard 2, The Long Kiss Goodnight en Deep Blue Sea. Waarom de affectie voor dat specifieke genre en door welke films/personen werd je beïnvloed?
Ik werd als kind eerst verliefd op de typische grote, klassieke Amerikaanse cinema. De films uit de jaren veertig: gangsterfilms, rampenfilms en westerns. Later werden dat de films uit de jaren zeventig. De grote actiefilms van onder andere Don Siegel en Sam Peckinpah. Die hadden originele personages, coole verhalen en daar was ik echt gek van als kind. Ik wist al vroeg dat ik films wilde maken en maakte als kind al diverse home movies. Ik was vijftien toen Don Siegel een film kwam opnemen in Helsinki, namelijk Telefon met Charles Bronson. En ik ben natuurlijk gaan kijken omdat ik wou ontdekken hoe films gemaakt werden. En men was een belangrijke scène aan het opnemen en er waren overal grote kranen, camera’s en helicopters. Tussen al dit zocht ik Don Siegel en plots krijg ik een ‘bigger than life’ karakter in de gaten, met een sigaar in de mond, een megafoon in de hand en een viewfinder rond de nek, dat iedereen verteld wat ze moeten doen. Ik bleef hem echt aanstaren and I was like: that’s who I want to be! (lacht) Enkele dagen later vroeg een leerkracht tijdens de les sociale studies wat iedereen wilde doen met zijn leven. Je hoorde dan antwoorden zoals advocaat of dokter, maar wanneer het mijn beurt was zei ik: “I want to be an actionfilm-director!”. Iedereen vroeg zich af wat dat was en ik zei: “Ik weet het niet! Ik zag het net, maar dat is wat ik wil worden!”. (lacht)

Kan je iets meer vertellen over de opnames van Die Hard 2 en Cliffhanger?
Goh, over deze twee films kan ik véél vertellen! (lacht) Het waren beiden extreem moeilijke films om op te nemen, omdat er sneeuw in voor komt. En laat sneeuw net nu het hardste element zijn om mee om te gaan op een set. En ik heb films opgenomen in water en allerhande andere plaatsen! Sneeuw is enorm tijdrovend en uiteraard is het altijd afwachten hoe het weer gaat uitdraaien. Toen ik begon aan Die Hard 2 was het net één van de zachtste winters in de Amerikaanse geschiedenis. Dus we hebben allerhande plaatsen afgelopen, op zoek naar sneeuw. Wat trouwens best angstaanjagend was! Het was immers mijn eerste grote studiofilm en de druk was enorm. Er zijn diverse nachten geweest dat ik dood wou, (lacht) omdat ik geen idee had hoe het allemaal klaar te spelen. Dus dat was erg zwaar! Tegen de tijd van Cliffhanger had ik al meer ervaring, dus dat maakte het zelfs met de sneeuw makkelijker. We namen het meeste van de film op in de Italiaanse Alpen en dat was een geweldig! De hele cast en crew ging steeds met helicopters naar de hoogste bergtoppen van de Alpen. Echt een machtige ervaring.

Cliffhanger betekende uiteraard ook de comeback van Sylvester Stallone…
Ja, hij had voordien enkele komedies gedaan die op zijn zachtst gezegd niet erg succesvol waren. (lacht) Maar om even heel eerlijk te zijn… ik wilde Stallone eigenlijk helemaal niet als hoofdrolspeler. Het was de studio die Sylvester Stallone wilden, zelfs ondanks dat ik zei dat hij helemaal verkeerd was voor de rol! Weet je, ik dacht eigenlijk dat hij een beetje de typische dommekracht was. We hebben dan samen geluncht en Stallone bleek een erg slimme, grappige en attente man te zijn. Ik zei hem vlakaf dat ik hem helemaal niet in de hoofdrol zag, omdat hij ongetwijfeld weer Rambo ging spelen. Waardoor al het realisme en menselijkheid uit het verhaal zou verdwijnen. Waarop hij me antwoorde: “Ik wil dat jij me vertelt hoe het personage moet zijn, hoe jij het wilt! Jij bent de regisseur en ik doe exact wat je wilt. Ik heb deze comeback nodig or I’m in trouble“. Ik vertelde hem dat hij in de openingscène een vrouw zou doden, zodat het publiek onmiddellijk zou weten dat hij dit keer geen superheld is. Hij antwoorde ietwat verbaasd: “Okay, if that’s what you’ll say so will do it!”. We schudde elkaar de hand en het was in orde.

En hoe was het om samen te werken met die andere actie-superster: Bruce Willis?
Bruce is een professional. Hij wilde de film aanvankelijk veel serieuzer maken. Omdat de eerste zo een succes was, wilde hij het personage verder ontwikkelen naar een serieus en realistisch personage. Ik zei: “Bruce, het hele punt van het personage is inderdaad dat hij realistisch is, een zogenaamde everyman, maar zijn typische sarcastische humor is net wat hem zo geliefd maakt!”. Bruce was wat sceptisch. Dus de geweldige producent Joel Silver liet ons allebei de manieren doen, maar bij de montage is het dan ook steevast de grappige scène geworden. Dit was ook voor mij een waardevolle les. We deden een testscreening en daar leerde ik dat humor goud is voor een film. Maar Bruce is zoals gezegd een professioneel. Hij komt naar de set en doet zijn ding. Veel mensen zeggen dat sterren zoals bijvoorbeeld Stallone moeilijk zijn om mee te werken, maar meestal zijn het stuk voor stuk professionals die weten hoe het moet gebeuren. Ze staan in vergelijking met andere misschien niet de hele dag op de set moppen te tappen, maar wanneer ik deze acteurs nodig had waren ze steeds netjes aanwezig. In mijn ogen zijn het steeds de beste mensen om mee te werken!

Eén van mijn persoonlijke favorieten is The Long Kiss Goodnight. Waarom denk je dat de film niet zo goed ontvangen was als je andere successen?
De critici vonden de film erg goed, maar inderdaad aan de kassa’s werkte de film niet zo goed. Dit heeft volgens mij diverse redenen. Eén ervan is omdat een vrouw de hoofdrol vertolkte in een actiefilm, waar we waarschijnlijk enkele jaren te vroeg mee waren! En uiteraard ook omdat een deel van het publiek nog niet overweg kon met de hints naar een eventuele interraciale relatie tussen Sam Jackson en Geena Davis. Deze zagen de film als een soort liefdesverhaal of iets dergelijks, ondanks dat dit uiteraard niet zo is, en lieten de film compleet links liggen. En dat heeft zeker effect gehad op de resultaten van de film. Want de film deed het geweldig goed aan de East Coast, New York, Miama, Los Angeles en San Francisco. Maar in het middenste gedeelte van Amerika zijn de mensen nog steeds erg conservatief. But I still love that movie! Het is een goed scenario, met twee goed uitgewerkte personages en leuke humor. Ik vond het erg leuk om die film te maken and I’m proud of it.

Hoe is je Amerika-avontuur eigenlijk begonnen en had je veel competitie van andere jonge regisseurs?
Het was een onmogelijk droom toen ik voor het eerst naar Amerika ging. Dat het me gelukt is, komende van Finland, met bijna geen ervaring en niet eens echt goed Engels spreken, is een waar mirakel. Volgens mij is het dan ook makkelijker om de loterij te winnen! Mijn grootste geheim was dat ik niet volgens de regels speelde, simpelweg omdat ik de regels niet kende. Iemand vroeg me eens wie mijn agent was en ik dacht dat hij het over een geheim agent had ofzo! (lacht) Nu moet je echt een agent hebben, een manager, een publicist en ga zo maar door. Ik had geen idee dat je afspraken moest maken via een assistent. Ik daagde gewoon op! Ik zocht letterlijk in de telefoonboek naar Spielberg en ging naar de studio, waar aan de poort uiteraard direct vragen op me af kwamen van “Heb je een afspraak of een geldige pasje?”. (lacht) Uiteraard gebeurde er zo bitter weinig! Maar in sommige gevallen lukte het me zo wel en kruiste ik het pad van mensen die nieuwsgierig waren naar die crazy guy from Finland. En uiteraard was er veel competitie van jonge regisseurs die het eveneens probeerden te maken, maar ik bleef volhouden tot de muur begon af te brokkelen en ik doorbrak in de Hollywood-scene.

Je was uiteraard ook de controversiële vervanger van Paul Schrader, nadat de studio niet blij was met zijn versie van de vierde The Exorcist. Kan je ons iets meer vertellen over deze ongetwijfeld bizarre situatie?
Dat was een krankzinnige situatie. Een goede vriend van me werkt bij de maatschappij die de film aan het maken waren en die vertelde me dat ze problemen hadden. Ze vroegen dat ik eens wilde kijken naar de film en hen wat ideeën te geven. Dat deed ik ook en gaf toe dat er wat problemen waren met de prent. Ik gaf hen enkele tips en gaf hen de raad om dit voor te leggen aan Paul Schrader. Volgens hen was de relatie echter verzuurd en ze vroegen of ik een drietal scènes niet opnieuw wilde opnemen. Ik wilde echter echt niet zitten rommelen met Paul Schrader’s film, maar omdat het goede vrienden zijn liet ik me ompraten. Wanneer we aan de voorbereidingen begonnen voor de bewuste drie scènes, kwam men al snel aanzetten om ook andere scènes te ‘repareren’ en vanaf dan was het een sneeuwbal-effect. Zo veranderde het schema van amper één week opnemen naar een hele nieuwe film. Dat is volgens mij ook de enige keer in de filmgeschiedenis dat één dezelfde film twee keer werd opgenomen. Met dezelfde locaties, met dezelfde personages, maar toch een andere verhaaluitwerking. Dat was geen goede ervaring. Het was gewoon niet correct! Als ik op voorhand geweten hoe de situatie zou uitdraaien, dan had ik het niet gedaan. Ongetwijfeld de meest bizarre ervaring uit mijn carrière. Helaas!

Heb je met Paul Schrader erover gesproken?
Neen, ik heb er nooit met hem over gesproken. En als we dat gedaan hadden, er was niets wat we hadden kunnen doen.

Een ander controversiële zaak was het overkop gaan van productiemaatschappij Carolco, na het fenomenaal floppen van jouw Cutthroat lsland. Hoe ging je hiermee om?
Ik ga je een geheim vertellen… Carolco was al bankroet voor de film! Ik weet dit goed genoeg, want ik maakte Cliffhanger voor hen. De maatschappij maakte films als Terminator 2, Total Recall, Rambo en Basic Instinct, welke allemaal honderden miljoenen dollars in het laatje brachten. De volgende film was Cutthroat Island, welke 60 miljoen dollar koste, dus het kan gewoon niet dat één film dat bedrijf failliet kon laten gaan. Carolco had op voorhand al problemen, (lacht) dus ik ga daar geen verantwoordelijkheid voor dragen. Maar het was zeker moeilijk. Tien jaar later groeide Pirates of the Carribean dan uit tot één van de grootste franchises van de wereld en dat is wel frustrerend. I wanted my movie to do that! Maar dat is het leven. Het is zoals mijn vriend Stallone zegt: “It’s not how many times you are kicked down, it’s how many times you get up!”.

De laatste jaren lijkt je focus weer meer te gaan naar genrefilms. Hoe waren de opnames van Mindhunters in Nederland?
That is the weirdest thing!
Een film die zich afspeelt in South-Carolina op een eiland, die je dan opneemt in Nederland. (lacht) Dat is nu een perfect voorbeeld van de gekke tax shelter deals die producenten tegenwoordig maken. Maar ik vond het een leuke ervaring. Ik hou ervan om in Europa te werken én ik ben gek van haring! (lacht)

In Mindhunters zat uiteraard ook beroemd Nederlands acteur Antonie Kamerling, welke zichzelf vorig jaar helaas van het leven beroofde. Hoe was het om met hem te werken?
Hij was fantastisch! (enthousiast) Ik realiseerde me dat hij een grote ster was in Nederland. Hij had maar een klein rolletje in mijn film, dus bescheiden als hij was vond ik het geweldig dat hij dat wilde doen.

Kan je ons misschien iets meer vertellen over eventuele toekomstige projecten die je in de pijplijn hebt zitten?
Ja, ik heb een zeer grote film waar ik aan het einde van de zomer aan begin. Het is een avonturenfilm op zee, gebaseerd op waargebeurde feiten, en daar kijk ik echt naar uit om te doen. Helaas kan ik er verder nog niet veel meer over vertellen. De cast zal binnenkort wel meegedeelt worden. Verder heb ik een geweldige horrorkomedie op stapel staan die een beetje te omschrijven is als de eerste Scream, maar dan compleet anders! Het is de perfecte film om mee naar dit festival te komen. It will really blow people’s minds… really kind of violent and funny!

Tot volgend jaar dan op het 30ste Brussels International Festival of the Fantastic Film?
Yes!
(enthousiast)

Bedankt voor je tijd!
Thank you
.

Bekijk hier enkele trailers van de bekendste Renny Harlin films:

www.bifff.org

2 thoughts on “BIFFF 2011: Interview Renny Harlin (regisseur Die Hard 2, Cliffhanger)”

  1. Geweldig goed gedaan Steve. En Harlin mag dan de laatste jaren wat op de dool zijn, hij is met Die Hard 2, Cliffhanger,en The Long Kiss Goodnight (: één van mijn all-time favorieten uit het genre), wel verantwoordelijk voor een trio klassieke ’90s actieknallers. Jammer dat hij geen kans kreeg voor pakweg The Expendables 2, met een missie in een besneeuwd Oost-Europees land zou dit werkelijk gevonden vreten voor hem zijn … .

  2. Thx Kenneth! Wel i.v.m. The Expendables 2, hij heeft schijnbaar simpelweg de vraag niet gekregen… ondanks hij goed bevriend is met Stallone.

Geef een reactie

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.