Savages review

Savages ****

Regie: Oliver Stone (Platoon)

Met: Blake Lively, Taylor Kitch, Aaron Johnson, Benicio Del Toro, Salma Hayek, John Travolta

Speelduur: 130′

Ga kijken als je houdt van True Romance, Natural Born Killers en Jackie Brown.

Het verhaal: Ben en Chon telen en verkopen de beste marihuana van Zuid-California. Samen met hun ‘gedeeld’ vriendinnetje O. leven ze the good life in de Californische zon. Wanneer ze in het vizier komen van een Mexicaans drugkartel lijkt er een einde te komen aan hun mooie leventje … .

Ons verdict: De oerdegelijke sequel Wall Street: Money Never Sleeps was al een eerste indicatie, maar met het geweldige Savages wordt het bevestigd. Na een decennium in de luwte vol slechte films (Alexander, W., red.) is Oliver Stone, het -voormalige- enfant terrible van de Amerikaanse mainstream-cinema terug, en hoe! Verwacht geen politiek pamflet over / tegen de war on drugs à la Traffic. Nee dit is niet de ‘serieuze’ Oliver Stone van Platoon, Salvador of JFK. Savages past perfect bij het politiek incorrecte duo U-Turn en Natural Born Killers. Heerlijke hondbrutale brokken meta-cinema vol gestileerd geweld en gitzwarte humor die als double-bill kunnen fungeren met de Tarantino-films uit de ’90s.

Typerend aan dit soort films is ook een affiche vol bekende koppen, en dat is met Savages niet anders. Stone wist samen met zijn cast het maximum te halen uit hun -op papier- nogal eenzijdige rollen. Blake Lively bewijst (na The Town, red.) andermaal dat zij meer kan dan verwende tienermeisjes spelen. Zelfs haar veelvuldige voice-over is nergens storend. Taylor Kitch laat na de grootse flops Battleship en John Carter eindelijk enig acteertalent zien, maar moet toch onderdoen voor Aaron ‘Kick-Ass’ Johnson. De meeste eer gaat echter naar de oudjes. Salma Hayek blijft op haar 46ste (!) zonder meer één van de heetste vrouwen op deze planeet, en tevens waarschijnlijk haar beste rol neer sinds Desperado. Benicio Del Toro en John Travolta gaan lopen met elke scène waarin ze te zien zijn, en schitteren werkelijk in één geweldige scène waarin ze elkaar verbaal de loef proberen af te steken.

Een perfecte score krijgt Savages jammer genoeg niet. Daarvoor sleept alles iets té lang aan, zijn er naar het einde toe teveel plotwendingen, en blijft het geheel ook te oppervlakkig. Maar als -razend knap- in beeld gebrachte- guilty pleasure pur sang weten weinig recente films Savages te overtreffen. Een must op het witte doek!

Geef een reactie

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.