Er zijn van die avonden waarop het kleine België even groter lijkt dan het op de kaart is. En dat gebeurt vaak
in Cannes! Terwijl alle ogen traditioneel gericht zijn op de Palme d’Or, de hoofdprijs op het prestigieuze filmfestival van Cannes, kleurde de slotavond van het 79ste Festival van Cannes onverwacht zwart-geel-rood. Niet met één prijs. Niet met twee. Maar met een reeks Belgische triomfen die bewijzen dat onze cinema al lang geen underdog meer is! En daar zat niet alles Lukas Dhont voor tussen.
De grootste verrassing? Brusselse actrice Virginie Efira (
Benedetta, Elle) mocht de prijs voor Beste Actrice delen voor haar rol in Soudain, de nieuwe film van Japanse regisseur Ryusuke Hamaguchi. Een Brusselse actrice die al jaren flirt met internationale topklasse, maar nu opnieuw bevestigt waarom ze tot de meest interessante Europese gezichten van dit moment behoort.
Maar misschien nog opvallender: de prijs voor Beste Acteur ging niet naar een gevestigde Hollywoodnaam, maar naar de 2 jonge hoofdrolspelers van
Coward: Emmanuel Macchia & Valentin Campagne. De film van de Gentse regisseur Lukas Dhont (
Girl,
Close) speelt zich af aan het Belgische front tijdens de Eerste Wereldoorlog en kiest bewust niet voor heroïek, maar voor iets veel zeldzamers: zachtheid. Vriendschap. Verlangen. Kleine momenten van menselijkheid tussen modder en prikkeldraad. Dat Dhont opnieuw Cannes inpakt, voelt ergens logisch. Na Girl en Close is hij uitgegroeid tot een van die regisseurs waarbij je automatisch rechtop gaat zitten zodra er een eerste still verschijnt. Maar Coward lijkt nóg ambitieuzer: een oorlogsfilm die niet geïnteresseerd is in heldendom, maar in wat oorlog probeert weg te duwen.
Ook achter de schermen viel België in de prijzen: scenarist Emmanuel Marre won de prijs voor Beste Scenario voor Notre Salut. Opnieuw een teken dat Belgische cinema zich niet meer beperkt tot sterke acteurs of co-producties — Belgische makers schrijven steeds vaker mee aan wat internationale cinema vandaag wil zijn.
De Palme d’Or zelf ging uiteindelijk naar Fjord van Roemense regisseur Cristian Mungiu, maar zelfs dat veranderde weinig aan het gevoel waarmee deze editie eindigde: OK, 2022 was een grand Cru jaar voor de Belgische cinema in Cannes, maar Cannes 2026 was stiekem een Belgisch feestje. En eerlijk? Als dit het niveau is waarmee België de komende jaren naar festivals trekt, dan mogen die Fransen stilaan een extra vlag voorzien op de Croisette.
Deel dit artikel op social media:
Vergelijkbare posts op MoviePulp.be
