BIFFF 2010: Interview Takashi Shimizu (regisseur The Grudge)

Na het leuke gesprek met regisseur Tommy Wirkola, was niemand minder dan de Japanse filmmaker Takashi Shimizu aan de beurt om door ondergetekende op de rooster gelegd te worden. De man verwierf uiteraard internationale naam en faam met de verschillende The Grudge-films, maar maakte ook nog genretoppers als Tomie: Re-birth, Marebito, Reincarnation en The Shock Labyrinth 3D. Het was één van die interviews waar de tijd werkelijk vloog en ik niet eens al de vragen kon stellen. Het werd hoe dan ook een erg boeiend gesprek over zijn uitgebreide carrière, culturele verschillen en uiteraard de 28ste editie van het Brussels International Festival of the Fantastic Film.

Wat denk je van Brussel en het festival tot nu toe? Heb je er nu al favorieten bij zitten?
Ik geniet echt van de stad Brussel. Qua films heb ik nog maar vier titels kunnen zien en als lid van de Internationale Jury kan ik daar helaas nog niets van zeggen. (lacht)

We konden het maar proberen!
Nice try! (schaterlach)

Je bent uiteraard beroemd geworden met de diverse incarnaties van The Grudge. Waarom blijf je steevast naar dat bronmateriaal terugkeren en hoe is het verhaal in de eerste plaats eigenlijk ontstaan?
Wel ik had bij aanvang van de eerste film natuurlijk nooit zelf gedacht dat er zoveel verschillende versies zouden komen, maar de film werd een kaskraker en voor ik het wist had ik er zes gemaakt. Het oorspronkelijke idee gaat terug naar mijn kindertijd. Ik was iemand die als kind heel gemakkelijk bang werd. Bovendien had ik veel fantasie en zo begon ik me allerlei voorstellingen te maken in de trant van: “Wat zou er gebeuren moest er achter dat hoekje iets zitten!”. Al die ideeën heb ik opgeschreven en zijn achteraf in één van de versies van The Grudge terechtgekomen.

*Terwijl valt de stoel van mijn collega pardoes uit elkaar, waarop Shimizu laat verstaan dat het een spook zou kunnen zijn!

Je maakte zowel de originele Japanse versies, als de twee Amerikaanse remakes. Is er veel verschil tussen het werken in Japan en in het maken van in essentie dezelfde film in Amerika?
Het was heel erg anders. Als ik een film maak voor een Japans publiek, dan weet ik wat voor hen angstaanjagend is. Dit is vooral het psychologische element, van dreiging en spanning. Voor een Amerikaans publiek is dit anders! Die moeten namelijk het gevoel hebben dat ze aangevallen worden. Het moet allemaal zichtbaar zijn op het scherm. Dat er iets of iemand hen aanvalt. Dus toen ik de Amerikaanse remake aan het maken was, had ik elke dag ruzie met de producer over de aanpak van de film. Hij wilde namelijk meer duidelijke ‘visueel angstaanjagende’ beelden, terwijl de psychologische angst voor mij veel belangrijker was! Maar ik had natuurlijk Ju-On: The Grudge al gemaakt en het was nu eenmaal de Amerikaanse remake, dus ik moest me toch een beetje aanpassen aan het Amerikaanse publiek. Het was dus elke dag weer compromissen zoeken tussen wat de producer wilde en wat ik voor ogen had.

Is dat de reden waarom je de Amerikaanse The Grudge 3 aan je neus liet voorbijgaan?
Eén reden was gewoon dat het nu wel genoeg geweest is. (lacht) De omstandigheden waarin ik aan The Grudge 2 moest werken waren daarbovenop ook niet zo geweldig. De releasedatum was al beslist en ik had helemaal geen tijd om voldoende aan het script te werken en dergelijke. Allemaal erg frustrerend dat ik creatief niet genoeg mijn ding had kunnen doen. En anderzijds was men in Amerika al tot het idee gekomen dat men de hele The Grudge-franchise aan Amerikaanse regisseurs wilde overlaten. Dus als de serie nog verder gaat, dan zullen het Amerikaanse cineasten zijn en ik zal alleen nog uitvoerend producent zijn. Een voorstel waar ik eigenlijk heel blij mee was!

Je zei eerder iets van de dagelijkse confrontaties met de producent. Bedoelde je daarmee Sam Raimi? Hoe was het trouwens om met hem te werken?
Ik had het over een andere producent op de set. Met Sam Raimi had ik geen problemen. Hij hielp me zelfs goed! De man is uiteraard zelf een regisseur, dus die verstond het creatieve proces achter het maken van een film. De andere producent behandelde me soms als een klein kind. Maar als ik met iets niet akkoord was, dan dreigde ik er gewoon mee om naar Sam Raimi te stappen! (schaterlach) Dus hij was echt wel mijn bondgenoot op de set.

Is het trouwens ook door die bewuste andere producent dat er in Amerika (en ook bij ons) een bloederige ‘unrated versie’ op DVD werd uitgebracht? Want die versie voelt niet echt aan als jouw visie.
Neen, we waren het er allemaal mee eens dat de bioscoopversie PG-13 zou zijn. Hierdoor bleven de bloederige scènes beperkt en heb ik een evenwicht proberen te vinden. Maar aangezien we een unrated Dvd-versie gingen hebben, was er al voorzien dat we een aantal extra gore scènes hadden klaarliggen.

Hoe was het om te werken met Amerikaanse sterren als Sarah Michelle Gellar en Bill Pullman?
Wat Sarah Michelle Gellar betreft, haar had ik toen alleen nog maar gezien in Buffy: The Vampire Slayer. Toen de producent suggereerden om haar te nemen heb ik ook wat dramatische rollen van haar bekeken en toen zag ik dat zeker zitten. Met Bill Pulman is het helemaal anders gelopen. De producer vroeg aan mij wie ik in die bewuste rol zag en ik vertelde hem dat ik een jonge versie van Bill Pullman voor ogen had. Blijkbaar heeft die dat dan een beetje verkeerd begrepen en heeft dat dan echt aan Bill Bullman gevraagd of dat hij die rol wilde vertolken. Pullman wilde dat heel graag doen, waardoor we de leeftijd van het personage dan maar wat hebben aangepast. (lacht)

Nu we het toch over acteurs hebben. Jijzelf bent soms ook een beetje een acteur. Zoals onder andere in Vampire Girl Vs. Frankenstein Girl (*Shimizu schiet hartelijk in de lach! ), maar waarom is elke rol die je speelt zo geweldig bizar en krankzinnig?
Ssssht! Waarom weet je dat toch? (schaterlach) De regisseurs van de films die je noemt zijn allemaal goede vrienden van mij. Vooral Yoshihiro Nishimura van Tokyo Gore Police, welke achter de schermen van mijn films altijd de makeup en dergelijke had gedaan. Dus toen Nishimura zelf regisseur werd, vroeg hij me om een gastrol te spelen. Zijn idee was dat ik in al zijn films dezelfde gastrol zou spelen van een vreemde Japanner die onmiddellijk gedood zou worden. (lacht) En eigenlijk is dat toch een vreemd idee van een vriendendienst? (lacht)

Zeker en vast! Zaken zoals The Machine Girl, Tokyo Gore Police en Vampire Girl Vs. Frankenstein Girl zijn trouwens toch wat vreemde en extreme films. Bij ons draaien deze op festivals zoals het BIFFF, maar verder worden deze door weinig mensen gezien. Hoe worden deze films ontvangen in Japan?
Het is eigenlijk een beetje een raar verhaal. Nishimura en ik dachten zelf dat zoiets in Japan nooit zou aanslaan. De films zoals Tokyo Gore Police zijn eigenlijk gemaakt met een Amerikaans publiek in gedachte, vandaar al die typische Japanse clichés als Mount Fuji, geisha’s en…

…de schoolmeisjes!
Yeah! (lacht) Maar uiteindelijk bleken er in Japan toch allerlei ‘horror maniacs’ op af te komen en bestond er dus toch een publiek voor. In de reguliere bioscopen krijgen deze films bij ons ook niet dezelfde kansen, maar er is een vaste fanbasis die dergelijke dingen gaan bekijken.

Onze laatste vraag. Je kreeg in 2005 op het BIFFF de Zilveren Raaf voor Marebito. De hoofdrol werd in deze toch wel vreemde film vertolkt door Shinya Tsukamoto, welke uiteraard zelf een beroemd regisseur is. Hoe was het om met hem samen te werken?
Ik kende hem niet persoonlijk op dat moment. Het was één van de namen die de producent had voorgesteld. Had hem al wel bezig gezien in verschillende televisiedrama’s en vond hem perfect voor die hoofdrol. Het ging vanaf dan ook wel door mijn gedachte dat hij de veteraanregisseur is en ik maar de jonge gast. Maar verder was dat een unieke ervaring!

Hartelijk bedankt mijnheer Shimizu!
Graag gedaan!

Bekijk hier de bioscooptrailers van zijn bekendste producties:

(met dank aan het BIFFF-team en Jos Wolffers)

3 thoughts on “BIFFF 2010: Interview Takashi Shimizu (regisseur The Grudge)”

  1. gij steekt daar veel tijd en geld in zeker. al die films op dat festival zien. Vind het ver van antwerpen naar brussel en ook zo laat soms anders zou ik wel gaan kijken lijkt mij een zeer leuk filmfestijn.

  2. Tijd zeker en vast. Geld iets minder. Maar heb dat voor het genrefestival bij uitstek zeker voor over!

Geef een reactie

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.