Warfare *** in IMAX *** 1/2
Regie: Alex Garland (Annihilation) / Schrijver: Ray Mendoza (Civil War)
Met Will Poulter, Cosmo Jarvis, Kit Connor, D’Pharaoh Woon-A-Tai, Joseph Quinn, Charles Melton, Finn Bennett, Taylor John Smith, Michael Gandolfini, Adain Bradley, Noah Centineo, Evan Holtzman, Henrique Zaga,…
Speeltijd: 105′
Ga kijken als je hield van Zero Dark Thirty, Mosul & Sand Castle.
Het verhaal: Warfare gaat over één enkele dag, waarin een belangrijke militaire missie gevaarlijk uit de hand loopt.
Ons verdict: MoviePulpers, voor de Vlamingen onder ons is de paasvakantie aangebroken en dat betekent weer een hele lichting aan nieuwe films in de bioscoop. Hoewel grote blockbusters wat uitblijven de komende weken, komt er nog steeds spraakmakende cinema uit in lokale bioscopen. Zo ook Warfare, de nieuwste film van Brits cineast Alex Garland met opnieuw schrijver Ray Mendoza aan het roer na het samenwerking in Civil War en castleden zoals Will Poulter, Cosmo Jarvis, Kit Connor, D’Pharaoh Woon-A-Tai, Joseph Quinn, Charles Melton, Michael Gandolfini, Noah Centineo, en meer.
Nu, Warfare wordt door mainstream media al de meest realistische oorlogsfilm aller tijde genoemd. Laat me dat wat temperen, want niemand kan de openingsscène van Saving Private Ryan overtreffen op het vlak van terreur, actie & realisme. En tot op heden is het de nieuwe regisseurs van hun tijd zoals Christopher Nolan nog niet gelukt om deze filmklassieker te overtreffen in zijn genre. Wel zijn er op het vlak van suspense al heel wat stappen gezet en dan denk ik meteen aan een Sicario waar de opbouw zo legendarisch is dat het een masterclass is van Denis Villeneuve in het opbouwen van spanning.
Alex Garland wil ik graag rekenen onder deze nieuwe lichting grote cineasten, maar de Brit doet het de laatste jaren toch altijd net even niet voor me. Ook in Warfare wil hij de spanning opbouwen à la Villeneuve, maar met het wegvallen van muziek zie je dat het moeilijk wordt. OK, focussen op (bijzonder hard) geluid in plaats van filmmuziek was intentioneel voor de schrijver van Warfare om zo dicht mogelijk bij de realiteit te blijven, maar dat leidt ons misschien tot de volgende stap in de discussie rond Warfare, nl. het format. Met de grens tussen fictie & documentaire wordt de laatste tijd heel hard geëxperimenteerd, maar het blijft altijd wel bij experimenten. Zonder plot, karaktertekening, opbouw, structuur, enzovoort ga je je als kijker al snel vervelen en op het einde op jouw honger zitten. En dat heb je ook na 100 minuten Warfare. Wat heb ik nu gezien, buiten heel wat gruwel & horror op het slagveld? Propaganda zou ik het niet noemen, maar als de overheid & NAVO ons vragen om aan onze weerbaarheid te werken, dan denk ik dat een bioscoopavondje Warfare daar best inpast.
Kortom, portie weerbaarheidstraining nodig? Dan is Warfare jouw ding, hoewel het Sicario & Saving Private Ryan niet evenaart.
